„— Książę... — wyjąkał.
— Tak, kochany przyjacielu, to ja, sam książę... — od, powiedział Richelieu słodkim głosem. — Cóż, dziwi cię to zapewne po onegdajszym spotkaniu A jednak to najoczywistsza prawda. A teraz podaj mi rękę, mój drogi, jeśli
łaska. »
—Zaszczycasz mnie, książę, tymi odwiedzinami.
—Postradałeś już chyba rozum, mój kochany — rzekł ttary marszałek oddając kapelusz i laskę Nicole, żeby wygodniej rozsiąść się w krześle. — Zaple.śniałeś, więc pleciesz trzy po trzy. Zapomniałeś o świecie, jak mi się wydaje.
— Jednakże, miły książę — odpowiedział Taverney mocno wzruszony — twoje onegdajsze przyjęcie było tak jednoznaczne, że trudno by się pomylić.
— Słuchaj, mój stary przyjacielu — rzekł poważnie Richelieu — wczoraj ty zachowywałeś się jak student, a ja jak pedantyczny profesor. Nie wspominajmy już o tym, przejdźmy do spraw bieżących. Czy wiesz, po co tu dziś przyszedłem
— Nie wiem.
— Przynoszę ci wiadomość o przydzieleniu przez króla twojemu synowi kompanii, o którą prosiłeś mnie onegdaj. Cóż, u licha, powinieneś to przecież rozumieć onegdaj byłem niby to ministrem i nie wypadało mi o to prosić, dzisiaj jednak, kiedy odmówiłem tej godności i znowu jestem zwykłym, dawnym Richelieu, nic już nie stało na przeszkodzie, ebym o to prosił. No więc poprosiłem, otrzymałem i oto przynoszę. “(12)