„— Obawia się pan Niepotrzebnie. Jestem skłonny siedzieć bez ruchu na jednym miejscu.
— Ale...
— Niechże się pan wyzbędzie swoich obaw. Są one całkiem bezpodstawne.
„Skąd mu przychodzą do głowy takie myśli — z niepokojem rozważał Traube. — Myśli jak najbardziej ludzkiel Ale przecież on jest człowiekiem! Co prawda tylko mózg... A całość... Czy można w całości nazwać ten układ człowiekiem Nie wiem, nie wiem..." Wszedł służący.
— Czy każe pan podać śniadanie
— Nie, nie trzeba, pójdę do restauracji — szybko odparł profesor rzucając okiem na Harryego; ten jednak nie zareagował na jego słowa.
— Może pan odejść — zwrócił się Traube do służącego, który pytająco spoglądał na Harryego. Gdy ten już wyszedł, profesor rzekł
— Rzeczywiście muszę na jakiś czas wyjść, co prawda nie na długo... Chciałbym... — tu się zaciął, nie wiedząc, jak wyrazić swoją myśl. — Chciałbym, widzisz...
— Pan chciałby mnie dla pewności zamknąć w pokoju, czyż nie
— Właśnie.
— No cóż. Nie sprzeciwiam się...
„Tfu, do diabła! — pomyślał profesor. — On czyta moje myśli jak mag! Cóż, zaryzykuję".
W nocy mknęli znów po połyskującej szosie, znów świszczał wiatr, migotały światła, znikały ciemne sylwety słupów i drzew. I oto na horyzoncie ukazała się wielka łuna zwiastująca olbrzymie miasto. Było ono celem, do którego dążyli. Powoli rozrastało się w oddali, iskrząc się niezliczoną ilością świateł.“(7)