„— To wszystko
— Wszystko.
— No, to poproszę o butelkę jarzębiaka.
Stosunek Wachickiego do alkoholu przechodził przez różne fazy. Jeszcze jako chłopak czy student WSH, mieszkając w Warszawie z rodzicami w ich czteropokojowym mieszkaniu przy Polnej, wypełnionym co drugi wieczór byłymi legionistami Pierwszej Brygady, obecnie w cywilu, do których pani Wachicka zwracała się jako do Wyżłów, Chartów lub innych Jastrzębi (były to pseudonimy) — jeszcze wtedy Leon zauważył, że wódka nie tylko rozwiązuje języki, lecz jakby sprzedaje bilety do jakichś ciemnych ekskursyj czy też wycieczek w przyszłość. Przy czym te wyimaginowane wycieczki leguinów ku przyszłej sławie, glorii i innym marzeniom o politycznych stanowiskach potem w jakiś cudowny sposób się urzeczywistniały. Nieco podpici goście jego mamy pod cywilnymi marynarkami kryli niewidzialne przyszłe pułkowinikowskie mundury, a w pustych rękach zdawałoby się trzymali niewidzialne teczki ministerialne. Wydało się czemuś Leonowi, że wódka pomaga tym gościom się skupić, jakoś wewnętrznie do skoku wytężyć, i wydawało mu się pouczające, że potem to skupienie i wytężenie rzeczywiście doprowadziło ich do zdumiewających Skoków w karierze.“(3)