„Vincent aż się cofnął. Poszukał nerwowo fajki, potrzymał ją chwilę w ręku i wetknął z powrotem do kieszeni.
— Ojcze, muszę cię prosić stanowczo i kategorycznie, abyś poniechał podobnych wyrażeń. Moja miłość do Kay jest najpiękniejszą rzeczą w moim życiu. Nie pozwolę, abyś nazywał to uczucie „nietaktownym" i „przedwczesnym".
Chwycił sztalugi i poszedł do swego pokoju. Usiadł na brzegu łóżka i pytał sam siebie „Co się właściwie stało Co złego uczyniłem Powiedziałem Kay, że ją kocham — a ona uciekła. Dlaczego Czy mnie nie znosi"
y.Nie, nigdy, nigdy!"
Całą noc męczył się przypominaniem sobie i przeżywaniem sceny ubiegłego dnia. Za każdym razem dochodził do tego samego punktu do tych trzech słów Kay. Huczały mu w uszach niby dzwon pogrzebowy.
Kiedy nazajutrz zdecydował się wreszcie zejść na dół, był już późny ranek. Napięcie zelżało. W kuchni zastał matkę. Gdy do niej podszedł, ucałowała go i poklepała serdecznie po twarzy.
— Spałeś, mój chłopcze — spytała.
— Gdzie Kay
— Ojciec pojechał z nią do Bredy.
— Po co
— Na dworzec. Wraca do domu.
— Do Amsterdamu
— Tak.
— Rozumiem.
— Sądziła, że tak będzie lepiej, Vincencie.
— Czy zostawiła coś dla mnie Jakiś list — albo polecenie
— Nie, mój kochany. Usiądź i zjedz śniadanie.“(5)